Kankerpatiënten kampen met allerlei onzekerheden waardoor ze makkelijk de greep op hun werksituatie verliezen. Moeten ze contact onderhouden met hun werkgever en collega's? Hoe? Wanneer kunnen ze het beste weer beginnen? Hoe bouwen ze hun uren op?

Omgekeerd weten werkgevers vaak niet hoe ze om moeten gaan met kankerpatiënten. Bovendien vergt reïntegratie vaak aanpassingen op het werk of in de aard van de werkzaamheden. Vooral voor kleine werkgevers is dat lastig en kostbaar.

Terugkeer naar het werk is de verantwoordelijkheid van zowel werkgever als werknemer, maar zij kennen de regels vaak onvoldoende. Bovendien zijn er weinig financiële regelingen om de werkgever daarin te ondersteunen. Daardoor belanden veel kankerpatiënten onnodig aan de zijlijn.

Artsen zouden al in de spreekkamer met de patiënt moeten praten over werk, zodat deze beter weet wat hij straks wel en niet aankan. En werkgever en werknemer zouden vroegtijdig met elkaar moeten bespreken of aangepast werk (tijdelijk) nodig is. De werkgever heeft dan de tijd om daar, in of buiten zijn bedrijf, naar te zoeken.

In 2008 kregen meer dan 89.000 mannen en vrouwen kanker. Daarvan heeft 40 procent, een kleine 40.000 patiënten, de arbeidzame leeftijd. Zestig procent van de kankerpatiënten overleeft vijf jaar of langer.