Dit blijkt uit onderzoek van EIM, dat is uitgevoerd in opdracht van het ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie (ELI). Bedrijven laten door onwetendheid nog veel kansen onbenut, zo luidt een van de conclusies van het onderzoek.

Om het risico te verkleinen dat werknemers in geval van gedwongen ontslag voor langere tijd werkloos zijn, kunnen werkgevers hun boventallige werknemers ondersteunen bij het vinden van een nieuwe baan. Dergelijke ondersteuning wordt aangeduid als Van-Werk-Naar-Werk-ondersteuning (VWNW).


De opties die MKB'ers zelf voor VWNW-ondersteuning hebben zijn echter beperkt: bij gedwongen ontslagen hebben bedrijven vaak weinig tijd en beperkte financiële middelen. Ze kiezen daarom vooral voor ondersteuningsmiddelen als solliciteren onder werktijd, scholing en detachering. Voor relatief dure ondersteuningsvormen als begeleiding door een mobiliteitscentrum of outplacementtrajecten - waar werknemers vooral behoefte aan hebben - is vaak geen geld. Op eventuele herplaatsingsmogelijkheden bij collegabedrijven in de omgeving hebben ondernemers maar beperkt zicht.

Op regionaal niveau zijn er tal van organisaties en initiatieven - zoals leerwerkloketten, brancheservicepunten, werkgeversservicepunten, mobiliteitscentra en het UWV - die zich met dit soort werktrajecten bezig houden. MKB-werkgevers maken weinig gebruik van deze diensten. Ze zijn er niet mee bekend, hebben er weinig vertrouwen in of hebben er niet de tijd of het geld voor. Om VWNW-beleid in het MKB te stimuleren kan de organisatie en infrastructuur van deze bemiddelingscentra op regionaal niveau beter op elkaar worden afgestemd, zo pleiten de onderzoekers van EIM.